پیکی بلایندرز سریالی بود که متر من از انتخاب، دیدن و قضاوت در مورد سریال تلویزیونی را تغییر داد. استیون نایت خالق این مجموعه بدون شک یکی از ماندگارترین آثار تلویزیونی بریتانیا و شاید جهان را خلق و درگیر شدن در لابه‌لا و گوشه کنار اتفاقات رخ داده در انگلستان دهه ۱۹۲۰ را برای ما ممکن کرده است. دار و دسته پیکی بلایندرز که از کوچه پس کوچه‌های شهر صنعتی بیرمنگام رشد می‌کنند، بزرگ می‌شوند، در تصمیم سازی‌های اجتماعی و گاهاً سیاسی در کنار بزرگانی مانند وینستون چرچیل و دوک‌های شوروی و نماینده‌های مذهبی نقش بازی می‌کنند. تامی شلبی، برای ما یک از گور برگشته است. سربازی که در میدان‌های جنگ جهانی حفر کننده تونل‌های زیرزمینی بوده تا سربازان بریتانیایی را نجات دهد، حالا در خیابان‌های بیرمنگام در حال کندن خندق‌هایی هست که از آسیب رسیدن به خانواده‌ش جلوگیری کند. تامس نه به عنوان سردسته بلایندرزها، که به عنوان پدرخوانده‌ای در کنار خانواده سعی می‌کنه همه این اعضای شکسته شده را کنار هم نگه دارد. تجارت شلبی‌ها در کنار خانواده‌های قدرتمندی مثل سابینی ایتالیایی‌الاصل و سالومونز یهودی، در معرض خطر قرار می‌گیرد ولی این تامی هست که با فداکاری، دوباره خانواده را سر پا نگه می‌دارد. مردی که حالا در قامت یک پدر نگران چارلز، تنها پسرش هم هست. این مرد سخت، جان کندن را به ما یاد می‌دهد!


 


اما نقطه عطف سریال در فصل چهارم است. زمانی که لوکا چنگرتا به خون‌خواهی پدر نیویورک را رها می‌کند و دوباره به بیرمنگام برمی‌گردد. نشانه‌های گنگستری و مافیایی سیسیلی خانواده چنگرتا یکی از پر التهاب‌ترین اتفاقات سریال در فصل چهارم است. در کل، ماهیت و درون مایه داستانی، حراست از میراث پدر است؛ چه برای تامی شلبی که خود حالا پدرخوانده پیکی بلایندرز شده، و چه لوکا چنگرتا که با درآمیختن فرهنگ ایتالیایی و امریکایی، یک ابرشخصیت در قاموس پدرخوانده را بازتولید کرده است. این‌بار هر دو نفر تلاش می‌کنند از میراث پدر دفاع کنند. این‌بار فقط گلوله است که حکم می‌کند.